środa, 12 listopada 2014

Jeruzalem Ormož Sauvignon Blanc & Pinot Grigio.

Jest takie miejsce na ziemi, gdzie jest pięknie, gdzie jest cywilizacja, a w którym nie ma jeszcze natłoku głośnych turystów. To okolice miejscowości Ormož, leżącej we wschodniej części Słowenii, tuż przy granicy z Chorwacją. Swoją siedzibę ma tu producent win p&f wineries, który na rynek słoweński, ale także i nasz, dostarcza wina pod marką Jeruzalem Ormož. Cała Polska miała okazję spróbować kilku win tego producenta, gdy znajdowały się na półkach Biedronki podczas promocji win z regionu Europy Centralnej. Ostatnio ich nie widziałem, ale być może jeszcze gdzieś je znajdziecie, a może pojawią się przy okazji czyszczenia magazynów. Oprócz dwóch win musujących - Rose i Muskatna - w sprzedaży było też wino spokojne zrobione ze szczepu sauvignion blanc z dodatkiem pinot grigio.


Lekkie, cytrusowe z charakterystyczną trawiastą nutą, kwasowość i cukier doskonale się równoważą, a dodatek pinot grigio (sivi pinot) dodaje temu winu krągłości. To wino piłem kilkukrotnie, jest ono butelkowane zarówno pod marką Jeruzalem Ormož, jak też puklavec & friendsⓇ, a w Winnicy Malek, gdzie znajduje się uroczy zabytkowy budynek, w którym można spróbować win (i oczywiście kupić) ma ono specjalną etykietę z owym domkiem właśnie. Za każdym razem byłem więcej niż zadowolony.

Poniżej zamieszczam kilka zdjęć z miejsca, w którym powstają wina Jeruzalem Ormož.

Budynek winiarni wita przybyłych okazałym pomieszczeniem, w którym można
poznać ofertę powstających tu win i, oczywiście, dokonać zakupów.

Winiarnia ukryta jest w wysokiej skale. Zapewnia to stałą temperaturę w winiarni.
Na zdjęciu, zrobionym na najniższym poziomie, widać dobrze ile pięter trzeba
pokonać by znaleźć się...

… na samej górze. Tu odbiera się grona od dostawców. Producent ma własne
winnice, ale skupuje też owoce od innych winogrodników. Płaci dobrze (powyżej
średniej), ale wymaga gron wysokiej jakości. Wszystkie są zbierane ręcznie,
a opowiada o tym główny winemaker Mitja Herga. Winnica, zmodernizowana
w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, pracuje w systemie grawitacyjnym.

Mitja prezentuje najnowszy nabytek winiarni - pneumatyczne prasy do
wyciskania owców Bucher XPert 150.

Piękne stalowe kadzie. Tu dojrzewa część win, a niektóre z nich trafiają...

… tu, do wielkich dębowych beczek. Część produkcji ląduje...

… w ogromnej piwnicy. Wina są co rok testowane, słabsze wina, czy nawet całe
słabsze roczniki są z niej usuwane. Szanse na dłuższy pobyt mają tylko
najlepsze.

Nic dziwnego, że każdy szukał swojego rocznika. Mojego nie było, ale...

… Mitja Herga otworzył dla nas pinot blanc z rocznika 1971. Piłem wina
w podobnym wieku, tyle że czerwone. Białych nigdy. Wielka niespodzianka,
wino pięknie się rozwinęło, miało cudowny aromat dojrzałych owoców
i miodu. To było wino półsłodkie, cukier w połączeniu ze sporą kwasowością
zapewnił winu długowieczność. Wspaniałe doświadczenie!

Świeżutkie wina zostały właśnie zabutelkowane, a grona, z których powstały...

… dojrzewały w takich miejscach, jak to.

Zidanica Malek to miejsce...

w którym można spróbować win producenta. Na zdjęciu Ivan Gracan - dyrektor
sprzedaży w p&f winery.

Wino oczywiście lądowało w kieliszkach firmowych.

Na potrzeby rynku HoReCa powstała marka Gomila. Mieliśmy okazję spróbować
furminta z tej serii, a widoczny na zdjęciu traminer zdobył złoty medal
na niedawnych targach Enoexpo 2014.  


Wina Jeruzalem Ormož otrzymałem do degustacji od firmy Jeronimo Martins Polska, która była również organizatorem wyjazdu do Słowenii. Dziękuję! 

wtorek, 11 listopada 2014

Chateau Pontet-Fumet 2007.

Kilka dni temu uczestniczyłem w prezentacji win francuskich, które trafią do Lidla pod koniec listopada (to już oferta świąteczna), na której pojawiło się trochę ciekawych win. Większość z nich wydała mi się naprawdę niezła, jedynie kilka nie wpasowało się w mój gust.


Ale o tym może innym razem, dziś chciałbym opowiedzieć kilka słów o winie, które można było kupić w Lidlu wcześniej, choć wykluczyć nie można, że jeszcze w jakimś sklepie je znajdziecie. Jeśli Wam się uda, to kupcie i wypijcie kieliszek za moje zdrowie.


Ja rozprawiłem się z całą butelką i zrobiłem to z wielką przyjemnością, choć trudno powiedzieć, żeby to wino miało jakiś szczególny indywidualny rys. Wydaje mi się, że nie, ale w żadnym wypadku nie uważam tego za wadę, wręcz przeciwnie. To wino przeczy popularnemu twierdzeniu, że wina francuskie są drogie i kwaśne, i że trzeba wywalić z portfela kilka stów na coś pijalnego i godnego uwagi. To wino kosztowało nie tak znowu dużo, niecałe czterdzieści złotych, wcale nie było kwaśne, choć kwaswość była dobrze wyczuwalna, od samego początku miałem poczucie, że wino jest harmonijne i dobrze zbalansowane. Aromaty owocowe nie zostały zdominowane przez beczkę, choć jej obecności nie można było niezauważyć. Wszystkiego bylo tu po trochu, niczego nie za dużo, niczego nie za mało, po prostu w sam raz. W dodatku pasowało do steka, którego sobie zrobiłem więc byłem podwójnie zadowolony.

Na stronie producenta polecają, by pić to wino w latach 2012-2015 i jeśli mamy ufać tym informacjom, to jest to właśnie odpowiedni czas na odkorkowanie butelki. A propos korka, jego stan był idealny.


------------------------------------------------
Chateau Pontet-Fumet 2007
Saint-Emilion Grand Cru
odmiany: 75% merlot, 20% cabernet franc,
5% cabernet sauvignon
alk. 12,5%
cena: 39,99 zł 
------------------------------------------------
Wino kupiłem (04.08.2014)

piątek, 7 listopada 2014

Wine of Moldova.

Warszawę odwiedziła ostatnio grupa mołdawskich winiarzy, którzy przyjechali do Polski wraz z wiceministrem rolnictwa oraz dyrektorem Krajowego Biura ds. Winorośli i Wina by promować, a jakże, wina z Mołdawii. Krajowe Biuro ds. Winorośli i Wina zrzesza największych producentów wina w tym kraju i zajmuje się promocją najlepszych regionalnych produktów na całym świecie. Producenci win mogą ubiegać się o specjalny znak, będący, w założeniu, gwarancją wysokiej jakości oferowanych przez nich win. 


Pierwsza część spotkania była przeznaczona dla mediów, które nie za bardzo dopisały, dość powiedzieć, że przez dłuższą chwilę byłem jedyną osobą je reprezentującą. Na szczęście parę osób jeszcze się znalazło, puste miejsca dodatkowo zapełnili przedstawiciele producentów i jakoś to wyglądało.

Tomasz Kolecki-Majewicz
Tomasz Kolecki-Majewicz, osoba, której w naszym winnym światku przedstawiać nie trzeba, omówił pokrótce historię mołdawskiego winiarstwa, zaprezentował 4 regiony kraju, w których powstają wina, by po takim wstępie przeprowadzić degustację kilku charakterystycznych dla Mołdawii win. 

Mały przekrój win.
Przyznaję, że mołdawskich win piłem niewiele, mimo że niektóre z nich, choć niekoniecznie reprezentują najwyższy poziom, są w Polce popularne i łatwo dostępne.

W Mołdawii powstają też wina musujące.
Zakłady, które masowo produkowały wina w latach komunizmu i zasilały nimi rynki demoludów, dziś walczą o poprawę jakości swych produktów i odbudowę dawnej renomy, jaką cieszyły się wina z tego regionu Europy. Pojawili się również nowi, młodzi i ambitni winiarze, którzy muszą szukać swojego miejsca na rynku krajowym i światowym w sytuacji, gdy rosyjskie embarga uderzają również w ich produkcję. Trudna sytuacja na rynku sprzyja jednak poprawie samych win, które muszą być konkurencyjne, nie tylko cenowo.

Na miejscu uświadomiłem sobie, że w domu mam karton win Château Vartely. 
Dla konsumentów taka sytuacja wydaje się być korzystna, czekamy zatem na wina, które powalczą z Czarnym Doktorem na półkach naszych sklepów. Coś się zresztą zaczęło dziać, w „moim” ursynowskim Leclerku jest już całkiem spora selekcja mołdawskich win.

Po powrocie do domu miałem pretekst by sięgnąć po wino z Château Vartely, jakiś czas temu kupiłem zestaw win tego producenta, ale do tej pory stały zamknięte w kartonie.


Château Vartely, Merlot 2009. Wino o bardzo głębokiej ciemno-czerwonej barwie. W nosie królują dojrzałe ciemne owoce. W ustach bogactwo wszystkiego, a szczególnie alkoholu. Z początku byłem mocno zniesmaczony tym winem, ale kiedy wróciłem do niego po trzech dniach od otwarcia okazało się naprawdę niezłym winem przypominającym nieco te regionu Rioja. Beczka bardzo wyraźna, ale nie dominuje nad dojrzałym owocem, do alkoholu trzeba się przyzwyczaić, podobnie jak i kwasowości, która jednak po kilku dniach wydawała się znacznie łagodniejsza. 


Natomiast tą notatkę piszę racząc się winem białym - Feteasca Regală z rocznika 2013 od tego samego producenta. Jak się okazuje, większość win mołdawskich to wina białe, co może trochę dziwić, bo u nas znane są głównie czerwone. W każdym razie wino jest smaczne, smakuje słodkimi brzoskwiniami, ale mirabelkowa kwasowość dobrze tą słodycz temperuje, a lekko goryczkowa końcówka sprawia, że wino wydaje się bardzo świeże.



czwartek, 6 listopada 2014

Szybko, czas ucieka!

Dziś będzie krótko, bo życie jest krótkie, ja już mam z górki, mam nadzieję tylko, że niezbyt stromej, bo wówczas łatwo przeoczyć punkty zaczepienia.

Trzy wina z najnowszej, portugalskiej oferty.

Warto poświęcić chwilę, zwłaszcza gdy ma się obietnicę lepszego wieczoru. Ja miałem i została ona wypełniona. Soczyste, owocowe, przyjemne w piciu.


Chętnie powtórzę, nawet dwa razy. Cena 13,99 zł

W ten pusty dołek nogi nie wkładajcie, o skręcenie kostki nietrudno, a trzeba przecież biec dalej. Sporo kwasu, owoc marny, może z jedzeniem byłoby lepiej.


Dziękuję, wystarczy. Cena 13,99 zł

Jeśli jednak już wpadliście, to nasączcie bandaż tym różem. Może was nie uleczy, ale na moment ból uśmierzy. Delikatne, lekko truskawkowe, bez zbędnej słodyczy.


Niezłe, poproszę jeszcze odrobinkę.  Cena 13,99 zł


Wina do spróbowania otrzymałem od Jeronimo Martins Polska. Dzięki! 

środa, 5 listopada 2014

Noble Rioja.


Jeśli w jednej sali znalazła się pani w trampkach…
… świeże pieczywo...
… i kilka butelek wina, to znaczy…
… że jesteśmy na Seminarium Noble Rioja zorganizowanym przy okazji
Grand Prix Magazynu Wino 2014.
Pani w trampkach to Ewa Rybak, znana ze swej miłości do win z regionu Rioja zagryzanych dobrym pieczywem. Wypieki zostawmy jednak na inną okazję, teraz najważniejsze są wina. Zaprezentowane butelki to uznana czołówka producentów z Rioja, obsypana medalami i nagrodami, choć każde z nich reprezentuje nieco inną filozofię i styl.
Najmłodsze i jeszcze najmniej utytułowane wino, ale od razu z wysoką ceną.
Vega Sicilia to producent znanych i drogich win z Ribera del Duero,
Benjamin de Rothschild z Bordeaux zamiłowanie do win ma w genach, rodzinną
tradycją są również inwestycje zagraniczne.  La Compagnie Vinicole
Baron Edmond de Rothschild założona przez ojca Benjamina - Edmonda, prowadzi
winne interesy również w Argentynie, RPA i Nowej Zelandii. Samo wino jest jeszcze
bardzo młode i zamknięte. Nie wszystkim podobał się jego nowoczesny charakter, ale
moim zdaniem wino ma potencjał i pewnie nie raz usłyszymy o nim w przyszłości.
Roda I jest obecna w Polsce dzięki Robertowi Mielżyńskiemu. Wino przystępniejsze,
łatwiejsze w piciu, z owocem przebijającym się już przez dębową otulinę.
Z czasem z pewnością jeszcze zyska. Roda I 2006 otrzymała wysokie noty
podczas panelu win z Rioja zorganizowanym w 2013 roku przez Winicjatywę.
Vina Tondonia 2002, najmłodsza reserva tego producenta jaka jest w sprzedaży.
Producent uznał, że 12-letnie wino jest "już" gotowe do picia. Więc pijemy
i żałujemy, że nie mamy więcej. 
20-letnie wino, a nadal pełne świeżości i owocu. To wino także nie trafia na rynek
zbyt wcześnie. Dzięki importerowi The Fine Food Group możecie cieszyć
się najmłodszym rocznikiem 2005, który już teraz jest dobry i będzie dobry
przez długie lata.
Tuż przed seminarium próbowałem to wino z rocznika 2001.
Sprowadza je do Polski Star Wines. Bez wątpienia było wspaniałe.
Wino z rocznika 1995 było oczywiście świetne i nadal świeże.  
Dziękuję organizatorom za możliwość spróbowania wspaniałych win, a prowadzącej spotkanie i jego uczestnikom za świetną, rodzinną atmosferę, jaka panowała podczas tej kameralnej degustacji. 




wtorek, 4 listopada 2014

Winne Wtorki #87.

Tematem dzisiejszego Winnego Wtorku są wszelkiej maści wina greckie. Nie tak łatwo jest dostać wino, które nie byłoby półsłodkim Imiglykos (te można kupić wszędzie), musiałem się trochę pokręcić po Ursynowie, żeby znaleźć greckie wino wytrawne, w końcu trafiłem aż na Kabaty i tam w salonie M&P udało mi się coś kupić.

To wino regionalne z Peloponezu, wyprodukowane przez ogromną spółdzielnię INO, do której winny surowiec dostarcza aż 1500 podmiotów. Produkuje się tam między innymi serię win jednoszczepowych, ja zdecydowałem się na moschofilero, bo nazwa tego szczepu mnie po prostu kręci. Młode moschofilero daje wina lekkie, świeże i bardzo aromatyczne, ale tego raczej w tym winie nie mogłem się spodziewać, ponieważ moja butelka pochodziła z rocznika 2009. Prawdopodobieństwo, że pięcioletnie białe wino, butelkowane jako proste wino stołowe będzie wciąż rześkie i gibkie, nie było wielkie. Nie pomogło mu także to, że było zamknięte korkiem syntetycznym, który stosuje się przeważnie w winach przeznaczonych do szybkiego wypicia. Ale kupując to wino byłem w pełni świadom tego, co mogę dostać.


A co otrzymałem? Już sam intensywny złoty kolor mówi wiele o wieku wina. Ale trzeba przyznać, że wino było czyste, klarowne, błyszczące, bez najmniejszych nawet oznak zmatowienia. W nosie zamiast zapachu kwiatów i cytrusów dostajemy aromaty miodu, orzechów i migdałów - charakterystyczne cechy win wiekowych, mocno utlenionych. Kwasowość raczej delikatna, ale jeszcze jakoś spina to wino, alkoholu nie za dużo, jedynie 11,5%. To wino od razu z czymś mi się skojarzyło, a mianowicie z sherry fino, które piłem kilka miesięcy temu. Tyle że tamto było jeszcze bardziej wytrawne i bardziej słone, ale kierunek skojarzeń jak najbardziej prawidłowy.

Spróbowanie, powiedzmy sobie szczerze, starego wina było samo w sobie doświadczeniem dość ciekawym, ale nie jestem pewien, czy fakt trzymania na półkach takiego wina jest powodem do dumy, czy raczej wstydu. Amatorzy wina, którzy nie mają doświadczenia z winami utlenionymi, zadowoleni z pewnością nie będą i raczej nie sięgną po kolejną butelkę. Być może nawet nie sięgną po inną grecką etykietę. Ja wolałbym wypić coś świeższego - najchętniej najmłodszy obecnie rocznik 2013.

——————————————————————
Ino
Moschofilero 2009
odmiana: 100% moschofilero
alk. 11,5%
cena: 42 zł w M&P Alkohole i Wina Świata (zakup własny)
——————————————————————
Winne Wtorki #87 na podniebieniach innych blogerów:
——————————————————————


poniedziałek, 3 listopada 2014

Paringa Estate.


Jedno spojrzenie na "Encyklopedię wina australijskiego" Jamesa Halliday'a - nawet nie do środka, wystarczy zmierzyć okiem grubość książki - powinno przekonać niedowiarków, że wina z Australii to historie, których nie opowiedzą supermarketowe butelki z "Creek" w nazwie. Chociaż Jacob's Creek coś tam by pewnie zagaił :)

Wina te nie dają pełnego obrazu winiarstwa australijskiego, choć bez wątpienia są jego wstydliwym elementem. Żeby mieć o nim jakieś pojęcie, trzeba jednak udać się do sklepów specjalistycznych i wyciągnąć z portfela nieco więcej niż przysłowiowe 30 PLN. Nie oszukujmy się, dobre australijskie wina kosztują naprawdę niemało i trzeba mieć hopla na ich punkcie, by kupować etykiety po 150 zł i więcej. Dużo łatwiej przychodzi nam wydawanie takich pieniędzy na wina francuskie i włoskie, może nieco trudniej na hiszpańskie. Australia także nie wydaje się priorytetem.

Degustacja win Paringa Estate, którą przeprowadził Maciej Świetlik z Wines United w Wine Corner pokazała zebranym potencjał drzemiący w winach australijskich. Paringa Estate ma stosunkowo niedługą historię, niecałe 30 lat, z czego pierwszych dziesięć to była działalność na pół gwizdka. Nauczyciel Lindsay McCall pracował wówczas na pełny etat w szkole, dopiero po przejściu na emeryturę w pełni poświęcił się winom. Najwięcej serca winiarz wkłada w chardonnay oraz pinot noir i shiraz, oprócz tego powstaje tu trochę win z viognier i pinot gris.

Mieliśmy okazję spróbować pięciu win z dwóch linii produktowych: tańsza z nich nosi nazwę Peninsula, droższa zaś Estate.

14,5% alkoholu potrafi człowieka rozgrzać, choć na alkoholowy nos nie można
w żadnym wypadku narzekać. Podobnie rzecz się ma z beczką, której obecność czuć
wyraźnie, ale nie zabija ona wina, lecz podkreśla jego szlachetność. Podobała mi się
świeżość tego wina. Cena: 89 zł. 

Wino pozycjonowane wyżej i znacznie droższe, choć nie wydaje mi się dużo
lepsze od poprzedniego, mimo staranniejszej selekcji winogron. Wyższa kwasowość,
trochę więcej beczki, ale jakby mniej w nim równowagi. Cena 159 zł. 

Bardzo smaczne Pinot Noir o nieco ziemistym charakterze, ale też sporej dozie
czerwonych owoców (porzeczka, truskawka). Bliżej mu do burgundzkich krewnych
niż tych z Chile, z którymi miałem ostatnio do czynienia. Cena: 99 zł.

Piękne, soczyste wino o sporej koncentracji. Tu widać wyraźnie różnicę klas
pomiędzy liniami produktowymi. Takie pyszne wino chciałoby się pić częściej,
ale cena jest niezłym straszakiem: 279 zł.

Po shiraz można było spodziewać się jakiegoś ciężkiego potwora, a tu mamy
eleganckie jasne wino pełne owocu, o ciekawym ziołowym nosie wzbogaconym
o kwiatowe niuanse, o które można podejrzewać odrobinę (5%) viognier dodanego
już na etapie fermentacji. Zaskakująco świeże wino. Cena: 89 zł.

Niewątpliwie dobre wina, nie bez przyczyny są łowcami nagród. Warto pić takie wina częściej, choć trzeba mieć świadomość, że to to hobby (nałóg) dość drogie. Wypada tylko powtórzyć to, o czym już jakiś czas temu na blogu wspominałem: lepiej wypić mniej dobrego wina, niż męczyć się litrami słabego. 

Wina degustowałem dzięki Winicjatywie, Wines United i Wine Corner. Dziękuję!

środa, 29 października 2014

Valdehermoso.


Wino o bardzo ciemnej barwie. W nosie mieszanka kiszonej kapusty i kawy z dodatkiem wanilii. W ustach nie za dobrze. Dużo kwasu, zero owocu, posmak drewna. Alkoholu też niemało - 14,5%, ale takiego jakby ktoś zaprawił wino spirytusem. Wine Aerator czyli urządzenie do szybkiego napowietrzania wina pomaga nieco w „wyciągnięciu” owocu, ale z alkoholem sprawa jest przegrana. Moim zdaniem nie warto się męczyć. 


Po złych doświadczeniach z Valdehermoso Joven 2011 byłem przygotowany mentalnie na wylanie tego wina do zlewu. A tu niespodzianka.  Wino zupełnie inne od poprzedniego.  Daje się pić i to bez żadnej przykrości. Beczka nie przeszkadza,  alkohol nie męczy (choć go nie brakuje), z owocem też nie ma problemu. Ogólnie niezła równowaga (na tle poprzednika - wzorowa), a współczynnik pijalności na wysokim poziomie.

——————————————————————
Valdehermoso Joven 2011
odmiana: 100% tinta del país (tempranillo)
alk. 14,5%
——————————————————————
Valdehermoso Roble 2010
odmiana: 100% tinta del país (tempranillo)
alk. 14,5%
——————————————————————

Oba wina kupiłem w Lidlu (19.12.2012) za 27,99 zł (Joven 2011) i 29,99 zł (Roble 2010). 

poniedziałek, 13 października 2014

Winne Wtorki #85. CD.

Wracam do zapowiedzianego wcześniej tematu chilijskich pinotów, z którymi nie wyrobiłem się na zeszły (winny) wtorek. Na szczęście końcówka poprzedniego tygodnia była dość luźna i mogłem spróbować aż trzech win pasujących do zaproponowanego przeze mnie zagadnienia.


Trzy butelki i trzy różne wina, dość ciekawe, ale żadne z nich nie wprawiło mnie w zachwyt. Zacząłem o Arte Noble Pinot Noir 2013 (39 zł w Winestory). Wino było delikatne, z bardzo gładkimi taninami i subtelną kwasowością. Wyraźnie wyczuwalna truskawka plus nutka wanilii i skojarzenia z Beaujolais (gamay) gotowe. Dobrze "wchodzi", miłośnikom delikatnych win może się podobać, choć można mu zarzucić też jakieś rozwodnienie i brak koncentracji.



Agustinos Reserva Pinot Noir 2011 (46,99 zł w Winotece Sami Swoi) to już wino bardziej krzepkie, wyraźnie kwasowe, taniny zdecydowanie mocniejsze, ale owoc schodzi na drugi plan (kwaśne wiśnie raczej niż truskawki), a dominują nuty ziemiste. Z całej trójki to wino podobało mi się najbardziej, cechowała je ogólnie pojęta równowaga i brak jakichś wyraźnych niedociągnięć.



Najgorzej wypadło Rucahue Reserva Pinot Noir 2012 (41,10 zł w Supersamie pl. Unii Lubelskiej). Kwaśne, zielone, z aromatami mentolu, apteki i drewnianej sklejki. W tartaku dałoby radę, w domu przydałoby się coś bardziej subtelnego. Garbniki szarpią podniebienie, owoc nie może się przebić, posmak gumy balonowej dopełnia obrazu całości. Zawiodłem się na tym winie, bo podczas Chilean Wine Tour zapamiętałem Rucahue jako producenta całkiem dobrego caberneta, spodziewałem się równie dobrego pinota. 



Mimo nienajlepszych wrażeń, cieszę się, że udało mi się spróbować tych win. Wyraźnie widać, że nie są robione na jedno kopyto, że potrafią mniej lub bardziej ładnie różnić się między sobą. Jednak porównując je do ostatnio próbowanego pinot noir z Burgundii muszę podkreślić wyższość wina z Francji. Bez odrobiny wahania oddałbym trzy chilijskie wina za to jedno francuskie. 

środa, 8 października 2014

Spy Valley.

Pod względem winnym październik zaczął się dla mnie bardzo dobrze. Już pierwszego dnia "mojego" miesiąca (urodziłem się w październiku) miałem okazję spotkać się z Paulem Bourgeois, Nowozelandczykiem o francuskich korzeniach, zajmującym się winifikacją w Spy Valley - rodzinnej firmie założonej przez braci Johnsonów (Johnson's Estate). Spotkanie zorganizował Artur Zarzycki, właściciel Vive le Vin - firmy importującej wina z Nowego Świata. Kto zna Artura, ten wie, że w portfolio jego firmy nie ma miejsca na słabe wina, a wyselekcjonowane przez niego etykiety zadają kłam twierdzeniu, że w winnym Nowym Świecie próżno szukać producentów mogących stanowić konkurencję dla winiarzy z Europy.

Paul Bourgeois i Artur Zarzycki.
Paul i Artur zaprezentowali zebranym trzy linie win: Satellite - wina o mocnym owocowym charakterze, pokazujące typowy rys odmian, z których zostały zrobione; Spy Valley - marka matka dla win powstających z gron z własnych upraw w dolinie Waihopai i z wyselekcjonowanych winnic położonych w dolinach Wairau i Południowej w regionie Marlborough; Spy Valley Envoy - linia win powstających w mikro winnicach, których potencjał tkwi we właściwym doborze odmian winorośli do warunków panujących w konkretnych parcelach.

Linia Satellite.
Linie Spy Valley i Envoy.
W pierwszym secie białych win zaskoczył mnie podstawowy Satellite Sauvignon Blanc.
Podobała mi się jego surowość, mineralny charakter i wyraźny owoc.
Czerwone wina to oczywiście pinot noir. Satellite jest naprawdę przepełniony owocem,
natomiast Envoy...
... swą złożonością zachwycił wszystkich i wprawił w głęboką zadumę.
Paul mówi i mówił. Na szczęście ciekawie.
Nie samym winem człowiek żyje. W Winosferze przy Chłodnej
można nie tylko pić wino, ale i dobrze zjeść.
Niemal przezroczysty Envoy Riesling. Co za równowaga między sporą ilością
cukru, a kwasowością. Niebo w gębie.
Panowie, dziękuję! To było niesamowite popołudnie.

    

wtorek, 7 października 2014

Winne Wtorki #85.

Sporo zajęć mam ostatnio na głowie, w pracy wiele do zrobienia, w domu wcale nie mniej. Trudno znaleźć trochę czasu, by czule przytulić jakąś butelczynę z winem. Podrzucić zagadnienie na Winne Wtorki to rzecz dość łatwa, ale napisanie opowiadania na ten temat wymaga czasu, którego notorycznie brak.

Mam wrażenie, że proponując rozpracowanie chilijskiego pinot noir nie rozbudziłem w innych "wtorkowiczach" ochoty na poruszenie tej kwestii. Na szczęście pisząc ten tekst mam już pewność, że nie tylko ja będę pił chilijskiego pinota. Słowo "będę" jest tutaj kluczowe, ponieważ udało mi się (z pewnymi problemami) kupić wino - i to nie jedno, a trzy - ale otworzyć ani jednego. Dziś więc będzie tylko wstęp do degustacji, którą ze względów wymienionych powyżej muszę nieco odsunąć w czasie.

Zdawałoby się, że z zakupem czarnego pinota z Ameryki Południowej kłopotu nie będzie, a jednak miałem z tym pewne problemy. W moim ursynowskim Leclerku znalazłem ze dwadzieścia różnych marek z Chile, ale pod względem szczepów wybór był ograniczony. Cabernet sauvignon - proszę bardzo, chardonnay na hektolitry, carmenere - półki aż się uginają, syrach - bez problemu, pinot noir - ani jednej butelki. Poszedłem do Winestory, bo też mam niedaleko. Niemal ta sama sytuacja, ale tu jedna jedyna etykieta - Arte Noble - się znalazła. Dziwne, kiedyś nie było z tym problemu. Zaskoczony tą sytuacją, zachodziłem do różnych sklepów i okazało się jednak, że tragedii nie ma. W Supersamie mieszczącym się w nowym centrum handlowym przy Placu Unii Lubelskiej kupiłem Rucahue, a w Winotece Sami Swoi przy Rondzie Jazdy Polskiej dokupiłem jeszcze Agustinos.


Każde z win pochodzi z innego rocznika, każde z innego rejonu, ciekaw jestem, czy będę mógł dostrzec jakieś różnice w ich stylach. A może wszystkie te wina będą do siebie tak podobne, że uprawnione będzie twierdzenie, propagowane prze miłośników win europejskich, że wszystkie są robione na jedno kopyto, w dodatku w niezbyt dobrym stylu. Ja wierzę w postęp chilijskiego winiarstwa, wielokrotnie dawałem temu wyraz, choćby przy okazji Chilean Wine Tour. Jak będzie tym razem? Dajcie mi chwilę, przekonamy się o tym wkrótce.

--------------------------------------------------------------------------
Winne Wtorki #85 na podniebieniach innych blogerów:
--------------------------------------------------------------------------
Blurppp
Nasz Świat Win
Czerwone czy białe?
Winettoo
--------------------------------------------------------------------------